Bez inspiracji nie byłoby sztuki. Zatem to właśnie pierwszy bodziec do tego, aby mogło powstać coś fajnego. Szukam zdjęć, ujęć, które chciałabym narysować i obmyślam plan z czym mogłabym to połączyć i jak to ująć. Czasem to kwestia jednej nanosekundy, czasem żmudny proces. 

Kiedy mam już wstępną wizję projektu tworzę szkic w programie procreate. Zaczynam od postaci, którą z reguły umieszczam na jednej warstwie, a następnie dodaję kolejną, na której rysuję dodatki. No i tutaj czasem powstaje kilka warstw i kilka dodatków zamian zdecyduję o efekcie końcowym. Często wydaje mi się, że jakiś motyw będzie się super komponował z daną figurą, a w trakcie okazuje się, że jednak inny pomysł jest lepszy. Operowanie na warstwach uznaję osobiście za super zabawę. Rysując na kartce, robienie korekty wiązało się z użyciem gumki lub rysowaniem całego rysunku od początku a tutaj technologia znacznie ułatwia i przyspiesza sprawę, wystarczy jedno kliknięcie żeby pozbyć się niechcianego bubla.

Do rysowania używam narzędzia do szkicowania, najczęściej jest to po prostu ołówek HB.

Kiedy rysunek zaczyna tworzyć już spójną całość skupiam się na detalach, cieniach, kreseczkach, najtrudniejsze wciąż jest dla mnie odwzorowanie twarzy, jeśli twarz jest widoczna na rysunku to często spędzam nad nią najwięcej czasu.

Takie dopieszczanie ciągnie się czasem przez tydzień, aż po milionie poprawek uznam, że jest ok i w sumie to nie musi być przecież idealnie.

Po zaakceptowaniu rysunku przez moje ego przychodzi czas na prezentację w przestrzeni publicznej.

Poprzez te rysunki chcę wyrazić swoją wielką miłość do pole dance, z którym jestem związana od 9 lat. Chcę aby zostały zapamiętanie, wzbudzały emocje i wywoływały uśmiech na twarzy odbiorców.